Menu

NIEMIECKI BUZDYGAN Z XVI W (WS600626)

Cechy produktu

  • Producent Płatnerze 

Opis

NIEMIECKI BUZDYGAN Z XVI W

Prezentowany model jest wierną repliką oryginału.

REPLIKI NASZEJ firmy cenionE SĄ poprzez NAJWYŻSZEJ KLASY KOLEKCJONERÓW.

nadzwyczajnie NADAJĄ SIĘ NA upominek M.IN. DLA: SZEFA, MĘŻA, CHŁOPAKA ITP.

W OFERCIE POSIADAMY TAKŻE wytwornE OPAKOWANIA DREWNIANE i SZEROKĄ GAMĘ produktÓW DO EKSPOZYCJI REPLIK BRONI PALNEJ I BRONI BIAŁEJ, TAKICH JAK: RAMY, ZAWIESZKI, STOJAKI, TABLA itp.


Producent: Płatnerze ( WS600626 )

długość 61 cm

waga: 1,8 kg

Model ten wykonany jest z wysokowęglowej stali

CIEKAWOSTKA:

Broń obuchowa jest uważana za najstarszy typ broni wykorzystywanej poprzez człowieka. Pierwszymi jej egzemplarzami był kamień – pięściak (będący równocześnie bronią miotaną), a także prymitywna maczuga – kawał drewna lub obszerna kość. W neolicie pojawiła się maczuga nabijana krzemieniami oraz kamienne topory i młoty. Kolejne udoskonalenia broni obuchowej związane są z odkryciem obróbki metali: powstają brązowe a następnie żelazne topory i buławy, maczugi nabijane metalowymi ćwiekami. W tym okresie pojawiła się broń sieczna, jednak prostsza w budowie i znacznie tańsza broń obuchowa pozostała najpopularniejszym wariantym broni białej w starożytności.

W średniowiecznej Europie nastąpił prawdziwy rozkwit broni obuchowej ze względu na jej dużą wydajność. Użytkowane były przybyłe ze Wschodu buzdygany i buławy, pochodzące od maczug wekiery, a także wywodzące się z narzędzi użytkowych cepy i młoty bojowe. Główną zaletą tego typu broni był fakt, iż miękkie pancerze (kolczugi, brygantyny, karaceny i inne) stanowiły słabą osłonę przeciwko miażdżącym ciosom. Wydajniejsze okazały się dopiero późnośredniowieczne, sztywne zbroje płytowe, co zaowocowało z kolei wzmożonym rozwojem broni obuchowo-siecznej. Powstały różnorodne odmiany toporów i ich pochodne: czekany i nadziaki.

Od XV-XVI wieku broń obuchowa zaczęła zanikać. Rozpowszechnienie broni palnej spowodowało stopniowe wycofywanie z korzystania zbroi, poprzez co broń obuchowa stała się niepotrzebna, a do tego niezwykle nieporęczna w starciu z lekka bronią sieczną, taką jak rapier czy szpada. Broń miażdżąca przestała posiadać znaczenie wojskowe z końcem przeciętniewiecza, choć nadal używana jako broń chłopska w trakcie powstań do XVIII a choćby XIX wieku. Niektóre typy broni obuchowej (buława, buzdygan) przekształciły się w oznaki władzy wojskowej. Nieco dłużej służyła w wojsku broń obuchowo-sieczna. Topory (mniejsze i lżejsze aniżeli te średniowieczne) były na wyposażeniu armii europejskich do XVII-XVIII wieku ze względu na swą uniwersalność: możliwość stosowania nie tylko jako broń ale i jako narzędzie przy pracach saperskich.

W dzisiejszych czasach, mimo całkowitego wycofania broni obuchowej z zastosowań militarnych, niektóre jej odmiany (np. Pałka policyjna, pałka teleskopowa, tonfa, nunchaku, kastet itp.) nadal wykorzystywane są do walki.

"WOJNY PROWADZONE SĄ PRZY UŻYCIU BRONI,

ALE WYGRYWANE poprzez LUDZI.

TO DUCH LUDZI, KTÓRZY IDĄ ZA WODZEM oraz LUDZI,

KTÓRZY PRZEWODZĄ PROWADZI DO ZWYCIĘSTWA"

Gen. George S. Patton

Opinie - 0 opinii

+ Dodaj opinie

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką prywatności. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.