Menu

ŚREDNIOWIECZNY SZTYLET, DAGA CZARNEGO KSIĘCIA

Cechy produktu

  • Producent PŁATNERZE HISZPAŃSCY 

Opis

ŚREDNIOWIECZNY SZTYLET, DAGA CZARNEGO KSIĘCIA

WYOBRAŹ SOBIE JAK TA spektakularna REPLIKA UDEKORUJE TWOJE WNĘTRZE.

WYOBRAŹ SOBIE PEŁNE PODZIWU I ZAZDROŚCI MINY TWOICH ZNAJOMYCH.

WYOBRAŹ SOBIE JAKĄ RADOŚĆ MOŻESZ SPRAWIĆ TAKIM PREZENTEM OBDAROWANEJ OSOBIE.

UWAGA - towar JEST realizowanY NA SPECJALNE ZAMÓWIENIE W HISZPAŃSKIM ZAKŁADZIE PŁATNERSKIM (TEN unikatowY produkt JEST wyprodukowanY w pełni RĘCZNIE Z WYSOKOWĘGLOWEJ STALI TOLEDAŃSKIEJ, KTÓRA uznanA JEST ZA nad wyraz korzystnĄ JAKOŚĆ).

(550)

Prezentowany model jest wierną repliką bazującą na wzorach historycznych. Replika nie jest naostrzona ani dostosowany do ostrzenia. Ostrze produkowane jest ze stali toledańskiej.

Producent: HISZPAŃSKI ZAKŁAD PŁATNERSKI

Materiał:

wysokowęglowa stal toledańska

DŁUGOŚĆ: 47cm

WAGA: 0,7 kg

PONIŻEJ KILKA interesującYCH FAKTÓW HISTORYCZNYCH:


"Edward (Czarny Książę)
Edward Woodstock, KG (ur. 15 czerwca 1330 w Woodstock Palace, Oxfordshire, zm. 8 czerwca 1376 w Westminsterze), zwany Czarnym Księciem, książę Walii, Kawaler Orderu Podwiązki (Knight of Garter). Najstarszy syn Edwarda III Plantageneta, króla Anglii, i Filipy, córki Wilhelma I, hrabiego Hainaut. Jeden z najwybitniejszych angielskich dowódców okresu wojny stuletniej.
Książę Walii
Książę Edward urodził się w 1330 r. I był pierwszym z trzynaściorga dzieci jakimi królowa Filipa obdarzyła Edwarda III. W 1333 r. Otrzymał tytuł hrabiego Chester (Earl of Chester), w 1337 r. Księcia Kornwalii (Duke of Cornwall, był to pierwszy tytuł diuka w historii Anglii), wreszcie w 1343 r. Księciem Walii (Prince of Wales). Jego narodziny zmotywowały króla Edwarda do dynamiczniejszych działań przeciw kochankowi swojej matki Izabeli, Rogerowi Mortimerowi, 1. Hrabiemu Marchii, które zakończyły się uwięzieniem i straceniem wszechwładnego barona.

W czasie licznych kampanii wojennych króla, młody książę sprawował funkcję oficjalnego regenta w latach 1339, 1340 i 1342. Wcześnie też zaczął uczestniczyć w rozmaitych działaniach dyplomatycznych, min. W rozmowach z papiestwem o wojnie z Francją w 1337 r.

Podobnie jak ojciec Edward miał zacięcie do wojaczki i przedkładał udział w turniejach nad naukę. Jego ulubionymi kolorami były czerwony i purpurowy. W takich barwach występował na turniejach i ubierał się na co dzień. Miał także pociąg do hazardu i wiecznie brakowało mu pieniędzy.

Doświadczenia wojenne
Pierwszą kampanią Edwarda była wyprawa wojenna do Flandrii w 1345 r. Edward przebywał tam 3 tygodnie i nie uczestniczył energicznie w działaniach wojennych. Swój właściwy chrzest bojowy Edward przeszedł 26 sierpnia 1346 r. Pod Crécy. Zaimponowała mu wtedy postawa Jana Luksemburskiego, króla Czech, który w całości ślepy ruszył do straceńczej szarży w trakcie której poniósł śmierć. W dowód uznania Edward przejął jego klejnot herbowy (trzy białe pawie pióra) i zawołanie "ich dien" ("służę"). Następnie brał udział w oblężeniu Calais.

Szczyt wojennej sławy Czarny Książę osiągnął w 1356 r. Latem zorganizował rajd z Akwitanii do centralnej Francji, aby wesprzeć oblężone angielskie garnizony. Edward dotarł aż do Tours, gdzie dowiedział się maszeruje przeciw niemu armia, którą dowodzi sam król Francji, Jan II dobry. Książę zdecydował się na odwrót. Francuzi doścignęli go jednak w okolicach Poitiers. 19 września doszło do bitwy, która zakończyła się kolejną już, po Crecy, masakrą francuskiego rycerstwa i niewolą króla Jana. Edward jednak, w dowód uznania dla męstwa króla Francji, osobiście służył mu w trakcie uczty wydanej w wieczór po bitwie.
Zwycięstwo Edwarda wpędziło Francję w stan chaosu politycznego i umożliwiło zawarcie korzystnego dla Anglii traktatu w Bretigny. W 1361 r. Czarny Książę został uhonorowany tytułem księcia Akwitanii i został rządcą angielskich posiadłości we Francji.

Czarny Książę kontynuował taktykę swojego ojca, która główny nacisk w walce kładła na współdziałanie łuczników, piechoty i spieszonego rycerstwa. Dysponując w większości przypadków siłami daleko mniejszymi od francuskich, Edward organizował rajdy, tzw. Chevauchée, podczas których niszczono i plądrowano prowincje podległe królowi Francji. Edward również prowokował wewnętrzne niepokoje u przeciwnika, jakby chciał pokazać Francuzom, że ich król jest słaby i nie da im dostatecznej ochrony. Sam przy tym nie stronił od okrucieństwa wobec ludności cywilnej, niejednokrotnie wydając rozkaz masakry zdobywanego miasta.

Kampania hiszpańska
Edward skutecznie rządził Akwitanią i z coraz obszerniejszym niepokojem obserwował wydarzania we Francji, gdzie nowy król, Karol V Mądry, syn Jana II, stopniowo zaprowadzał porządek w kraju. Konetabl Francji, Bertrand du Guesclin, miał za zadanie pozbyć się z Francji oddziałów niespłaconych najemników, tzw. Niedużych Kompanii. Kiedy próby zbrojnego ich rozpędzenia nie dały rezultatu, Guesclin zdecydował się je użyć w interesie Francji w wojnie domowej w królestwie Kastylii.
W 1353 r. Za zgodą króla Kastylii Piotra I Okrutnego zamordowana została wieloletnia kochanka jego ojca Alfonsa XI, Eleonora de Guzman. Na wieść o tym zbuntowali się dwaj synowie Eleonory i króla Alfonsa Henryk i Fadryk Trastamarowie. Zostali oni jednak rychło pokonani, ale po ich stronie opowiedział się król Aragonii Piotr IV Ceremonialny. Tzw. "wojna dwóch Piotrów" toczyła się do 1365 r. I była jedynie wewnętrzną sprawą Hiszpanii. Henryk pozyskał jednak dla swojej sprawy Guesclina, który zebrał wszystkie nieduże kompanie najemników w jedną Wielką Kompanię i na jej czele wyruszył do Hiszpanii.

Czarny Książę nie mógł przyglądać się bezczynnie temu, jak Francuzi zdobywają konkretnego sojusznika. Zdecydował się wspomóc Piotra I i wraz z armią przekroczył Pireneje. Pomoc nadeszła latem 1366 r., kiedy kompanie Guesclina od roku pustoszyły kraj unikając bitwy. Czarny Książę postanowił zmusić Francuzów do walnego starcia. Udało mu się do w kwietniu 1367 r. Pod Najerą, gdzie dzięki wydatnej pomocy angielskich łuczników armia Guesclina pozostała rozbita, zaś sam konetabl trafił (już po raz drugi w swej karierze) do niewoli, skąd wkrótce, nie żałując pieniędzy, wykupił go król Karol.

Rządy Piotra nie trwały długo. W 1369 r. Henryk zabił króla w trakcie rozmów pokojowych i objął tron Kastylii do końca pozostając wiernym sojusznikiem Francji.

Ostatnie lata
Wyprawa hiszpańska zrujnowała jednocześnie zdrowie (prawdopodobnie zaraził się tam syfilisem), jak i finanse Czarnego Księcia. Zmusiło go to do oddania w 1372 r. Namiestnictwa Akwitanii i powrotu do Anglii. Pomimo choroby usiłował znaleźć dla siebie jakieś miejsce na krajowej scenie politycznej, lecz choroba zmusiła go do rezygnacji równocześnie z polityki jak i spraw wojennych.

Czarny Książę zmarł w niedzielę Świętej Trójcy, 8 czerwca 1376 r. W Westminsterze i pozostał pochowany w katedrze w Canterbury. Następcą tronu został jego syn Ryszard, późniejszy Ryszard II.

Po Edwardzie pozostały w pamięci potomnych w wielkiej mierze zasłużona pamięć wspaniałego wodza i rycerskiego przeciwnika.

Rodzina
W październiku 1361 r. Edward poślubił wdowę po Thomasie Hollandzie, 1. Hrabim Kentu, sławną z piękności Joannę, zwaną Fair Maid of Kent (29 września 1328 – 7 sierpnia 1385), córkę Edmunda Woodstocka, 1. Hrabiego Kentu, i Małgorzaty Wake, córki Johna Wake'a, 1. Barona Wake of Lidell. Miał z nią dwóch synów:

Edward, urodzony we Francji, zmarł w wieku 6 lat
Ryszard II (6 stycznia 1367 – 14 lutego 1400), król Anglii"1.
"Sztylet (staropolskie tulich, włoskie stiletto) – krótka, biała broń sieczna o prostej, cienkiej, ostro zakończonej trójgraniastej głowni i krótkim, prostym jelcu, asygnowana do kłucia. Sztylet jest typym noża. Najwcześniejsze formy sztyletu, wykonywane z kamienia, kości lub rogu, znane są z paleolitu. Rozpowszechnił się w okresie średniowiecza i renesansu, kiedy był wykonywany w całości ze stali.

Sztyletów wykorzystywano także do zabójstw, m.in. Do eliminacji przeciwników politycznych, np. Juliusza Cezara. Na podobieństwie sztyletu robiono też maczety"2.

"Daga, deka – sztylet o długiej (40-60 cm), zwężającej się ku sztychowi głowni. Przede wszystkim wykorzystywana jako broń dodatkowa (w drugiej ręce) wraz z mieczem, służyła do rozdzierania kolczugi przeciwnika albo zadawania ciosów w miejsca nie osłonięte zbroją. Broni tej użytkowano w Europie Zachodniej od wczesnego średniowiecza do XVII wieku, początkowo jako broń piechoty, później także poprzez jazdę. W Polsce niedużo popularna"3.

"Mizerykordia (ła. Misericordia) – miłosierdzie, wcześniejsza nazwa puginał – krótki, wąski sztylet służący do dobijania rannego/konającego przeciwnika (stąd nazwa), o konkretnym sztychu, a także długiej klindze dopasowanej do pchnięcia przeciwnika.

Stanowiła ważną rolę w uzbrojeniu średniowiecznego rycerstwa. Użytkowana głównie w okresie późnego przeciętniewiecza, gdy do użytkowania weszły zbroje płytowe – dzięki wąskiemu ostrzu pozwala nała zadanie ciosu między płytami pancerza lub nawet jego przebicie. Łączyła stosunkowo znikome wymiary i wysoką sprawność bojową.

W wiekach XIII – XV mizerykordię noszono obok miecza, zawieszano z prawej strony pasa, od drugiej połowy XIV w. Mocowano na łańcuszku przytwierdzonym do napierśnika zbroi.

Pośród mizerykordii można wyeksponujeć dwie grupy broni – noże bojowe o głowni jednosiecznej, a także sztylety z głownią obusieczną.

Jest to także element kulturowy i klasyczny wielu narodów (gruziński kindżał, hiszpańska navaja albo japońskie tantō).

Mizerykordia charakteryzowała się na dodatek motywami zdobniczymi, co według niektórych historyków odróżnia ją od puginału, jednakże nie zachował się żaden egzemplarz potwierdzający tę hipotezę"4.

1-Edward (Czarny Książę) [online]. Wikipedia: wolna encyklopedia, 2009-10-3 14:19Z [dostęp: 2009-10-11 14:35Z]. Dostępny w Internecie: http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Edward_(Czarny_Ksi%C4%85%C5%BC%C4%99)&oldid=18688373

2-Sztylet [online]. Wikipedia: wolna encyklopedia, 2009-10-6 18:30Z [dostęp: 2009-10-11 14:17Z]. Przystępny w Internecie: http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Sztylet&oldid=18734972

3-Daga [online]. Wikipedia: wolna encyklopedia, 2009-05-24 20:06Z [dostęp: 2009-10-11 14:18Z]. Dostępny w Internecie: http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Daga&oldid=17176158

4-Mizerykordia [online]. Wikipedia: wolna encyklopedia, 2009-09-18 07:43Z [dostęp: 2009-10-11 14:20Z]. Dostępny w Internecie: http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Mizerykordia&oldid=18518973

Opinie - 0 opinii

+ Dodaj opinie

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką prywatności. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.