Menu

GRECKI HEŁM HOPLITY Z GRZEBIENIEM TYP TROJAŃSKI

Cechy produktu

  • Producent PŁATNERZE HISZPAŃSCY 

Opis


WYOBRAŹ SOBIE JAK TA spektakularna REPLIKA UDEKORUJE TWOJE WNĘTRZE.

WYOBRAŹ SOBIE JAKĄ RADOŚĆ MOŻESZ SPRAWIĆ TAKIM PREZENTEM OBDAROWANEJ OSOBIE.

UWAGA - artykuł JEST wykonywanY NA SPECJALNE ZAMÓWIENIE W HISZPAŃSKIM ZAKŁADZIE PŁATNERSKIM (TEN nieszablonowY towar JEST produkowanY w pełni RĘCZNIE Z WYSOKOWĘGLOWEJ STALI TOLEDAŃSKIEJ, KTÓRA uwielbianA JEST ZA niezwykle korzystnĄ JAKOŚĆ).

(AGI6120.09 )

Prezentowany model jest wierną repliką oryginału. Hełm jest w pełni praktyczny.

Materiał:
wysokowęglowa stal toledańska.


Producent: HISZPAŃSKI ZAKŁAD PŁATNERSKI

obwód wew 68 cm

średnica 20 cm x 25 cm

wysokość całkowita 52 cm

szerokość całkowita 50 cm
waga: 1,8 kg

„Hoplici (stgr. ὁπλῖται hoplitai, l.poj. ὁπλίτης hoplites) – ciężkozbrojni piechurzy walczący w zwartym szyku, zwanym falangą.

Hoplici pojawili się na polach bitew w starożytnej Grecji w połowie VII wieku p.n.e.[niezbędne źródło] Oddziały hoplitów kreujeli wolni, mniej zamożni obywatele miast greckich, czyli polis. Ich sukcesy w walkach z wojskami perskimi spowodowały, iż po wojnach perskich władcy tego kraju chętnie najmowali Greków do swoich armii (w wojskach perskich walczących z Aleksandrem Macedońskim było do 30000 najemnych Greków). W ten sposób rozpoczęło się przechodzenie od armii obywatelskich do najemnych, które rozpowszechniły się w świecie hellenistycznym za panowania Diadochów.

Powstanie szyku falangi było możliwe dzięki wynalezieniu "argiwskiej" tarczy hoplon[1] z podwójnym uchwytem. Wcześniej[2] wojownicy helleńscy posługiwali się tarczami osłaniającymi wszakże niemal całe ciało,wyekwipowanymi w jeden, centralnie położony uchwyt, co wywoływało prędkie zmęczenie nadgarstka i przedramienia. Teraz uchwyt dla rąk przesunięto ku krawędzi tarczy, a centralnie umieszczono pas mocujący przedramię żołnierza tuż poniżej łokcia. Drugim ważnym nabytkiem był "koryncki" hełm pozostawiający odsłonięte jedynie oczy i usta.

Wielkość tarczy (średnica ok. 100 cm) i fakt, że nie chroniła ona już całego ciała spowodował, że żołnierze stawali w zwartej formacji, ramię przy ramieniu tak, aby tarcza zachodziła za tarczę zasłaniającą kolegę z prawej. Powstała więc formacja zwana falangą, która - wobec tendencji do dążenia do maksymalnie pewnego schronienia za tarczą sąsiada - miała naturalną tendencję do przesuwania się w prawo.

Początkowo falanga była formacją o głębokości od czterech do ośmiu szeregów, przy czym walczyły tylko dwa pierwsze (zadając ciosy 2,3-2,5-metrowymi włóczniami skośnie w dół, znad głowy, mierząc w twarze i ramiona przeciwników). Dodatkową bronią był niedługi miecz, a wyposażeniem ochronnym napierśnik i nagolenniki. Wraz z ubożeniem społeczeństw polis napierśnik zastąpił płócienny kaftan, a bywało, iż hoplici walczyli w samych chlamidach, a choćby nago.

W okresie późniejszym do taktyki frontalnej dodano dwa uzupełniające manewry: kontrmarsz lakoński (użytkowany przy przechodzeniu z szyku marszowego w czołowy i odwrotnie, jak i przy zmianie frontu całości lub części falangi, gdy nieprzyjaciel uderzał z kierunku innego niż czołowy) i anastrofę (polegającą na kontrmarszowym wycofaniu jednego ze skrzydeł i ustawieniu go za plecami innej części formacji dla przydania falandze ciężaru). W tych czasach też, a mowa o IV wieku p.n.e., liczba szeregów wahała się od ośmiu do - nawet (nad wyraz) - trzydziestu sześciu.

Hoplici w bitwie

Pierwszą znaną nam bitwą hoplitów jest starcie pod Hysiaj w roku 669 p.n.e., kiedy to Argos pokonało po raz ostatni (właśnie przy zaimplementowaniu falangi hoplitów) Spartę. Poeta Tyrtajos zaczął opiewać falangę około roku 650 p.n.e..

Falanga ruszała do bitwy wznosząc okrzyki bojowe albo skandując powszechnie znane poematy (głównie Tyrtajosa) a czasami uderzając drzewcami włóczni o tarcze celem przerażenia przeciwnika. Hoplici atakowali biegiem (jak pod Maratonem albo Delion) również wolno, krokiem mierzonym, do wtóru piszczałek (pod Mantineją). Następnie ściany falang zderzały się tarczami i następowało spychanie (othismos) gdzie decydował ciężar prącej wszystkimi szeregami naprzód formacji. Żołnierze pierwszego szeregu szli naprzód albo cofali się, walczyli i umierali, a pomóc im mogli jedynie koledzy z szeregu drugiego, bowiem jedynie ich włócznie mogły dosięgnąć wroga. Zabitego zastępował natychmiast idący za nim, a na jego miejsce wchodził kolejny, z dalszego szeregu.

Falandze, formacji ciężkiej i w starciu rozstrzygającej, towarzyszyła lekka piechota peltastów oraz pododdziały strzeleckie - procarzy, rzadziej łuczników. Sporadycznie również pojawiała się na polach bitew konnica - hippeis - wykonująca z zasady (z braku siodła i strzemion) zadania zwiadowcze, względnie pościgowe. Właściwie dopiero za czasów Aleksandra Macedońskiego konnica zaczęła odgrywać rolę formacji przełamującej.

Wyszkolenie

Hoplita

Do IV wieku p.n.e. Szkolenia żołnierzy toczyło się od dziecka od ukończenia 7 lat. Hoplita umiał nieprzeciętne władać bronią, znał swoje miejsce w szeregu i musztrę pododdziału, sporo także wiedział o taktyce. Cywilizacja oparta na militaryzmie jako swój składnik wprowadzała taktykę jako element kultury i wiedzy. Podobnie w dziedzinie dowodzenia - strategami zostawali ludzie o odpowiednim doświadczeniu zdobytym w walce i popartym sukcesami albo o odpowiednim statusie społecznym, co wiązało się ze szczególnym dostępem do wiedzy o taktyce z racji wytwornej pozycji. W Sparcie naczelne dowództwo przypadało - z racji urodzenia - jednemu z dwóch królów, którzy podlegali choćby zwykłemu wyszkoleniu żołnierskiemu, jakiemu poddawani byli wszyscy Spartiaci od 7 roku życia.

Podobnie było z posługiwaniem się bronią. Hoplita umiał jako ekspert operować tarczą i włócznią, mieczem,, a także - w ograniczonym zakresie - procą lub łukiem; przewaga formacji hoplitów nad innymi rodzajami wojsk w tamtym okresie leżała z zasady właśnie w świetnym wyszkoleniu i w niepowtarzalności tej formacji.

Uzbrojenie hoplity:

włócznia (ok. 2.5 metra długości)

niedługi miecz

tarcza

hełm

pancerz

nagolenice

Pełen rynsztunek hoplity ważył ok. 30-35 kg.[3].

Kres formacji

Początek końca hoplitów nastąpił w roku 338 p.n.e. Pod Cheroneją gdzie sprzymierzone armie greckie sromotnie przegrały z uzbrojonymi w długie sarissy Macedończykami Filipa II i jego syna Aleksandra. W tej bitwie hoplici odsłonili swe prawe (a więc nie osłonięte) skrzydło w wyniku skośnego manewru Macedończyków, a w powstałą lukę wpadła konnica Aleksandra, dokonując pogromu.

Ostateczny kres falangi[4] jako szyku bojowego nastąpił natomiast w początkach II wiek p.n.e., gdy zniknęły ostatnie państwa helleńskie i świat grecki znalazł się w rękach Republiki Rzymskiej. Pierwszą większą klęskę w starciu z rzymskimi legionami macedońscy falangiści ponieśli w bitwie pod Kynoskefaleją w 197 p.n.e. Roku"1.

1- Hoplici [online]. Wikipedia: wolna encyklopedia, 2011-08-25 07:51Z [dostęp: 2011-08-27 10:04Z]. Dostępny w Internecie: http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Hoplici&oldid=27768926

Opinie - 0 opinii

+ Dodaj opinie

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką prywatności. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.